Í gamla daga, fyrir daga Davíðs, var Sjálfstæðisflokkurinn flokkur allra stétta. Þar voru verkalýðsleiðtogar á borð við Pétur sjómann. Flokkurinn þóttist vera fyrir alla, líka fyrir þá fátækustu. Pétur passaði þá. Enn hefur flokkurinn slíkt fylgi af gömlum vana fólks, þótt hann hafi umturnazt. Nú er þar enginn Pétur sjómaður. Heldur fólk eins og Óli Björn Kárason og Sigríður Á. Andersen, sem hefðu verið rekin úr flokknum í gamla daga fyrir félagslegan Darwinisma. Núna takmarkar hann sig við þann helming þjóðarinnar, sem hefur það gott. Ráðandi öfl í flokknum hafa lokað augunum fyrir vanda á vegum excel-skjala Darwinistanna.

Á óvart kom, að Katrín Jakobs skyldi slátra fimm flokka stjórnarviðræðunum. Það var hvorki Steingrímsliðið né Svandísar-Svavars liðið, sem rak stöng í teinana. Þau voru jákvæð og lausnarmiðuð allt til enda, líkt og Benedikt og Óttar. Katrín sjálf sá hins vegar annmarka á öllu á síðasta fundinum. Hún og hennar lið höfðu þá talið sér trú um, að ekki yrði farsælt fyrir hana persónulega að fara í slíka stjórn. Líklega hafði farizt fyrir að bjóða henni forsætis nógu tímanlega. Allir voru tilbúnir til að samþykkja hana, en aldrei kom til þess. Athyglivert er líka, að það voru hvorki Benedikt né Óttarr Proppé, sem ráku stöngina í teinana.

Síðustu dagar hafa varpað endanlegu kastljósi á stöðu stjórnmálaflokka. Vinstri græn og Framsókn uppgötvuðu samhljóminn og eru farin að tala saman í laumi. Tveir flokkar í eigu kvótagreifa, tvennt íhald, sem vill engar breytingar. Áður var ljóst, að Sjálfstæðis og Viðreisn er sama tóbakið. Viðreisn hangir í hugsjónum úr fortíð Sjálfstæðis. Á eftir að slípast í stjórn Engeyinga undir Tortola-leiðsögn. Björt framtíð snýst um bjarta fínimennsku í ráðherrastólum. Samfylkingin er farin að nudda sér utan í Framsókn. Margir voru á kjördegi ómeðvitaðir um hjartslátt þessara sex stjórnmálaflokka. Margt kemur síðan í ljós við nánari gegnumlýsingu.

Auðgreifahópurinn, sem á pólitíkina, hefur einkum þrjár aðferðir við að flytja verðmæti frá fátækum til ríkra. Í fyrsta lagi er hægt koma peningum til Tortola með hækkun í hafi. Það gerist með því að standa gegn útleigu veiðiheimilda. Í öðru laga er hægt að margfalda skuldabyrði almennings með okurvöxtum, einkum á húsnæði. Þannig er láglaunafólk hneppt í ævilanga fjötra. Í þriðja lagi er hægt að lækka kaupmátt fólks með gengislækkunum. Ein slík er í uppsiglingu um þessar mundir. Auðgreifar hafa pólitískan stuðning við allar þessar þrjár leiðir. Gegnum Sjálfstæðis, Framsókn, Viðreisn og Bjarta framtíð, svo og jafnvel Vinstri græn.

Fjölmennur minnihluti Íslendinga býr við fátækt, þar af 11.000 börn. Erfitt er að meta hlutdeild fátæklinga, gæti verið um 10%. Það er vont og það versnar. Fátækir gæta ekki hagsmuna sinna, kjósa bófaflokkana, sem haldið er uppi af hinum, sem hafa það gott. Miklum efnum fylgir mikil græðgi og meira skeytingarleysi um þá, sem ekki njóta. Mikið vill meira, svo einfalt er það. Þess vegna hafa Sjálfstæðis og Framsókn getað níðst á fátækum til að auka enn frekar ríkidæmi hinna freku. Hér þarf byltingu, byltingu hugarfarsins. Við verðum að hætta að velja bófa til að stjórna landinu. Hætta að kjósa hvað eftir annað þá, sem hraðlygnastir eru.

Ræða forsetans

Í Spiegel eru um þessi áramót tilnefndar nokkrar persónur, sem höfðu pólitískt vægi í alþjóðamálum í ár. Birgitta Jónsdóttir er þar ein íslenzkra pólitíkusa, innan um Obama og Pútín, Clinton og Trump. Enda er Birgitta eini stjórnmálamaður landsins, sem skiptir nokkru máli í alþjóðlegu samhengi. Enda tjá sig íslenzkir pólitíkusar og álitsgjafar andverðleika hópum saman um, að hún sé óalandi og óferjandi vitleysingur. Aldrei voru tilnefndir þeir Geir Haarde, Sigmundur Davíð eða Bjarni Benediktsson. En Davíð Oddsson komst þó á blað hjá Time sem einn af helztu fábjánum kreppunnar 2008. Íslendingar eru þjóð andverðleika í stjórnmálum og kjörklefum.

Spiegel

Ekki þarf um sár að binda, þar sem Jón Viðar geysist með brugðinn brand um leikverkið Óþelló eftir Gísla Örn. Meitlaður leikdómurinn sjálfur er með meiri háttar ritverkum ársins. Jakob S. ber klæði á vopnin, tekur undir sumt hjá Jóni Viðari og segir í fyrirsögn: „Leikhúsi má mistakast“. Hann fer yfir söguþráð og sálgreiningu Óþellós hjá Shakespeare. Sýnir fram á, að leikverk Gísla Arnar fer út um víðan völl. Frumtexti Shakespeare sýnir að venju afleiðingar af hugsýki persóna. Það er sérgrein hans. Gísli Örn snýr ýmsu á hvolf og týnir Shakespeare í melódrama sínu. Gott er þó að geta rifizt um annað en pólitík á gamlárskvöldi.

Jón Viðar

Jakob S.

Alþingismenn létu undir höfuð leggjast að vinna vinnuna sína. Neituðu að afgreiða fjárlög með viðeigandi yfirlegu og umræðu. Frestuðu að draga launahækkun sína til baka og vona að þjóðin hafi gleymt því eftir mánuð. Unnu ekki eðlilega vinnudaga fyrir jól, milli jóla og nýjárs og eftir nýjár. Frestuðu bara þingstörfum fram í síðari hluta janúar. Að þessu leyti er enginn munur á þessu nýja þingi og hinum, sem áður fóru létt með að svíkjast um. Stjórnarandstaðan reynist lasburða og ekki til stórræðanna. Heimtuðu ekki einu sinni nafnakall um undarlegustu lagagreinar fjárlaga. Virðist hafa sætt sig við hægri sinnaða frekjustjórn næstu fjögur árin.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hættir ekki að þreyta okkur með návist sinni. Núna heimtar hann afsökunarbeiðni Ríkisútvarpsins fyrir heimsfrægt viðtal í Kastljósi. Auðvitað er það SDG sjálfur, sem á að biðjast afsökunar. En það er fyrirgefið, úr því að hann hrökklaðist öfugur út úr salnum í viðtalinu. Svo sem allir í heiminum vita, sem vita vilja. Síðan hefur SDG nánast ekki látið sjá sig á alþingi. Tekur í staðinn rokur af og til í hliðhollum fjölmiðlum. Maðurinn er veikur og á ekki að láta á sér kræla. Í staðinn er hann jafn hortugur og fyrri daginn. Á honum hefur enginn neina stjórn. Mánaðarlega rís hann upp eins og tifandi tímasprengja.

Andúð hægri flokka á öldruðum, öryrkjum og sjúklingum fer jafnt og þétt vaxandi. Minnir á andúð höfðingja fyrri alda á niðursetningum og öðrum þeim, sem minnst máttu sín. Aldrei er rétti tíminn til að færa lífskjör niðursetninga nútímans að breyttum kjörum annarra. Núverandi góðæri er ekki talið vera rétti tíminn fyrir þá. Greiðsluþátttaka þessa hóps er jafnt og þétt aukin. Biðlistar eftir plássi á elliheimilum eru jafnt og þétt lengdir. Matur á stofnunum fer hríðversnandi. Enda sýnir reynsla, að aumingjar kjósa áfram Sjálfstæðis og Framsókn eins og þeir hafa alltaf gert. Erlendis hafa verið stofnaðir flokkar gamlingja, með litlum árangri.

Geri Íslendingar eitthvað af viti, hafa þeir ekki úthald til leiðarenda. Um það er nýja stjórnarskráin bezta dæmið: Fullkomin framvinda; svo landráð Hæstaréttar; millispil Jóhönnu; algerlega einróma stjórnarskrárnefnd alls konar fólks; síðan samþykkt að helztu atriðum í þjóðaratkvæði. Pólitíkin stakk svo plagginu bara  undir stól. Fólk gafst upp og gaf bófaflokkunum meirihluta í kosningum. Enn fékk þjóðin höggstað á bófunum í haust. Eftir uppljóstranir um, að helztu ráðherrar hafi komið milljörðum undan þjóðhagsreikningum í skattaskjól á aflandseyjum. Niðurstaðan varð, að enn og aftur gafst þjóðin upp. Gaf bófunum nýjan meirihluta.

Meðvirkni stjórnarandstöðu á alþingi gengur út í öfgar. Stjórnarandstaðan á að heimta nafnakall í atkvæðagreiðslum um þá liði í lögum, sem hossa sérhagsmunum og hunza almannahag. Á við um hækkun Kjararáðs á launum alþingismanna. Og um þá liði í fjárlögum, sem hækka álögur á almenning og lækka þær á auðgreifa. Á líka við staðfestingar laga á fyrri ákvörðunum um lækkun auðlindarentu og aðra sérhagsmuni eigenda bófaflokkanna. Mikilvægt er, að glæpir alþingis tengist nöfnum þeirra þingmanna, sem glæpina stunda. Alþingi er enginn Hálsaskógur, þar sem klifurmýs segja öll dýrin í skóginum eiga að vera vinir. Úlfar og refir blása á óskhyggju.

Sennilega er helmingur fylgis Viðreisnar komin frá pólitísku miðjuliði, sem áður kaus krata. Það féll fyrir miðjumoðslegri stefnuskrá. Samt benti ég á, að lítill miðjusvipur væri á helztu frambjóðendum flokksins, kúlulánafólki og grátkörlum atvinnurekenda. Fólk tók auðvitað ekki mark á slíkum aðvörunum. Hélt sig styðja við endurreisn samfélagsins með því að kjósa Benedikt og Þorstein. Í heild er óhætt að segja Viðreisn hafa verið logið upp á þjóðina. Eftir talningu atkvæða kom fljótt í ljós, að ástir flokksins lágu til Sjálfstæðisflokksins. Hefur síðan verið staðfest í þingstörfum. Öfgahægri ríkisstjórn blasir við upp úr áramótum.

Karlmenn eru kantaðir, kubbslegir og ljótir. Konur eru ávalar, rennilegar og með afbrigðum fagrar, greinilega sköpunarverk guðs. Versti gallinn á tilverunni eru hinir mörgu karlar, sem þenja sig eins og hanar á haugum út um allar trissur. Vonandi kemur að þeirri tækni, að börn verða eingetin eins og einu sinni í gamla daga í Betlehem. Sá galli var á, að afkvæmið var strákur. Miðaldakirkjan bætti úr skák með því að leggja höfuðáherzlu á Maríu guðsmóðir, sem þú horfir upp til í flestum kirkjum við Miðjarðarhafið. Reynslan sýnir þó, að víða leynist flagð undir fögru skinni. Ég held samt, að almennt sé kvenríki æskilegra en karlríki.