Erlendir félagsfræðingar segja, að persónulegt fjárhagsgengi fólks ráði mestu um, hverjum það greiði atkvæði sitt. Sé vinna næg og kaup gott, kýs fólk þá, sem hafa verið við völd. Annars kýs það andstöðuna. „The economy, stupid“ sagði James Carville, kosningastjóri Bill Clinton 1992. Hann sagði líka: „Don’t forget health care“. Þannig sigraði Clinton. Hér gerðist það á kosningaári, að óvæntur vöxtur í ferðaþjónustu olli hærri meðaltekjum meirihluta fólks. En jafnframt gleymdist lágtaxtafólk, öryrkjar og öldungar. Þess vegna varð hér patt í þingkosningunum. Ríkisstjórnin naut fyrra spakmælis Carville, en gleymdi að taka með það síðara.

Krónan má enn hækka til að færa kjörin nær því, sem var fyrir hrun. Evran er ekki enn komin niður í hundraðkall. Og ferðamenn kvarta ekki meira í vefmiðlum. Óþarft er, að Bjarni Ben og Þorsteinn Víglunds væli yfir gengislyftingu krónunnar. Ekki veitir af, að almenningur fái meiri hluta af gjaldeyrisaukningu þjóðarinnar. Nóg fer enn framhjá skiptum inn á aflandsreikninga í skattaskjóli. Ágætt er, að fólk venjist því, að dýrt sé að sækja Ísland heim. Enn betra er, að það slái pínulítið á stórflóðið í ferðamannafljótinu. Nóga illa hefur ríkisstjórninni tekizt að koma helztu innviðum í betra horf. En fróðlegt er að sjá, hvar hjarta Viðreisnar slær.

Mánuð eftir mánuð magnast straumur ferðafólks til Íslands. Hver spáin á fætur annarri reynist vanmat. Fjölgun ársins komin upp í 40% og í nóvember fór hún upp fyrir 60%. Þetta eru dásamleg og jafnframt hættuleg tíðindi. Engin skipulagði innrásina, hún kom bara. Einstaklingar og fjölskyldur hafa unnið kraftaverk í að útvega fólkinu húsnæði, bíla, mat og afþreyingu. Þannig tókst að lyfta þakinu á viðbúnaðargetu fólks. Ríkið gerði ekkert. Engin merki eru um lát á sprengingunni, sem gæti numið 60% á næsta ári. Þrjár milljónir manna, það er yfirgengilegt. Nú þarf að taka til hendinni, svo að við fáum ekki óorð á okkur fyrir ónýta innviði.

Fjárlagafrumvarp Bjarna Benediktssonar er að minnsta kosti í heilbrigðismálum í andstöðu við kosningastefnu Sjálfstæðisflokksins. Framlög til vegagerðar fylgja ekki vegaáætlun ríkisstjórnarinnar. Ýmsir tekjupóstar eru lækkaðir, svo svigrúm til útgjalda er verulega rýrt. Ekki verður nein draumastaða fyrir hvort sem er Viðreisn eða Vinstri græn að gerast þriðja hjól ríkisstjórnarinnar. Frumvarpið er í fullkominni andstöðu við kosningaloforð beggja flokkanna. Áfram er stefnt að niðurrifi innviða samfélagsins til að rýma fyrir einkavæðingu. Allt er þetta líka í andstöðu við skoðanir meirihluta landsmanna, þótt kjósendur hafi látið ginnast.

Vinstri græn og Viðreisn þurfa að horfa til næstu kosninga og stöðu sinnar á þeim tíma, eftir eitt eða fjögur ár. Annað hvort verða þau með núverandi stjórn eða núverandi stjórnarandstöðu. Þá verður komið í ljós, hvernig sú stjórn hagar sér. Hefur hún hagað sér af sanngirni og samúð með þeim, sem minnst mega sín? Hefur hún stigið ný skref til að bæta samfélagið, til dæmis með að færa okkur nær nýrri stjórnarskrá? Hefur hún passað reikningshald ríkisins og stutt góðærið? Hefur hún sýnt festu gegn grátandi sérhagsmunum? Orðspor flokkanna tveggja verður vafalaust miklu betra eftir eitt eða fjögur ár í stjórn með núverandi stjórnarandstöðu.

Samkvæmt nýrri Pisa-könnun koðnar íslenzka skólakerfið niður. Erum lægst norrænna þjóða. Raunar neðan meðaltals efnahagsþróunar-stofnunar OECD. Mælt er vísindalæsi stærðfræðilæsi og lesskilningur. Áður kom fram, að þriðjungur stráka les sér ekki til gagns. Hér er því komið stéttskipt þjóðfélag, þar sem hluti er ekki vinnufær í dýrustu atvinnugreinum heims. Kannski hliðstætt þeirri uppgötvun, að Bretar og Skandínavar séu erfðafræðilega skyldari landnámsfólki en nútíma Íslendingar eru. Stafar líklega af langvinnri innræktun á afskekktri eyju. Fólk hrundi í hamförum og sjúkdómum, sumir erfðaþættir hurfu. Af því stafar annáluð heimska Íslendinga.

Hæstiréttur telur sig hafinn yfir lög og reglur. Kjararáð er líka slíkur klúbbur eigendafélags Íslands. Þriðja fyrirbærið af því tagi er Þingvallanefnd, sem á að passa þjóðgarðinn. Í staðinn veitir hún lóðum til gildra lima í eigendafélaginu. Veitir byggingaleyfi við vatnið vestur frá Þingvallabæ. Sé byggt þar í óleyfi, veltir hún vöngum um, hvort kaupa skuli smíðina á okurverði. Vælir um að hafa ekki ráð á að kaupa framkvæmdirnar á 70 milljónir. Fjallar ekki um það sjálfsagða að beita niðurrifsvélum á þessa grunna og draga hina seku fyrir dómstóla. Þetta eru allt nefnilega allt gildir limir í eigendafélaginu. óháðir lögum og reglum.

Markúsarmálið er ekki eina málið, sem rýrir æru Hæstaréttar. Dómstóllinn á líka þátt í fráleitum úrskurði Kjararáðs, sem setti nýlega samningamál í óreiðu, allt í þágu yfirstéttarinnar. Markús er ekki heldur fyrsti hæstaréttardómarinn, sem ruglast í siðalögmálunum. Þið munið kannski eftir þeim, sem fyllti kjallarann hjá sér af tollfríu forsetaviskíi. Verstur var þó Hæstiréttur, þegar hann refsaði kjósendum fyrir lítilfjörlega handvömm landskjörstjórnar. Fann tæknivillur, sem höfðu engin áhrif á útkomuna. Þannig strikaði hann yfir þjóðaratkvæðið um nýja stjórnarskrá. Baðaði sig í skítnum bara til að þjónusta pólitísku yfirstéttina.

Markús Sigurbjörnsson er hæstaréttardómari og fyrrum forseti Hæstaréttar. Stóð árin fyrir hrun í víðtæku braski með tugi milljóna. Án þess að tilkynna það allt fyrir sérstakri siðaefnd, sem honum bar að gera. Yfirmaður siða á Íslandi hélt braski sínu leyndu. Margt hef ég lesið um spillingu og siðblindu yfirstéttarinnar á Íslandi. Þetta mál slær önnur út vegna stöðu hans í ríki laga og réttar. Hinn séríslenzki viðbjóður nær alveg upp i topp píramída valdakerfisins. Yfirstétt landsins, þetta eina prósent, sem öllu ræður, er gegnrotið upp í topp. Hafi ekki áður komið tími til að stokka upp þetta eina prósent, er sá tími kominn núna.

Kosningar í vor verða sumum flokkum erfiðar. Í nóvember halaði Sjálfstæðis inn nærri 30% kjósenda þrátt fyrir Viðreisn. Nærri þriðjungur þjóðarinnar hélt tryggð við aflendinga í skattaskjóli. Það er fólkið, sem telur stuðning við kvótagreifa umfram almannaheill vera í lagi. Sættir sig við skattasniðgöngu fjárglæfrafólks og eftirlitsleysi fjármála. Þessi tæpi þriðjungur þjóðarinnar er alvarlega þjáður af pólitískum sjúkdómi siðblindunnar. Framsókn á eftir að ljúka uppgjöri við Sigmund Davíð. Viðreisn á eftir að skýra hopp frá Blairisma yfir í Thatcherisma. Vinstri græn eiga eftir að skýra sterka leyniþræði sína til auðgreifa kvótans.

Ýmsar tilraunir hafa verið gerðar til að koma á beinu flugi til útlanda frá Akureyri og Egilsstöðum. Ævinlega mistekizt. Landsbyggðarfólk vill heldur fljúga frá Reykjavíkursvæðinu og ferðamenn vilja heldur fljúga til Reykjavíkursvæðisins. Tilraunir hins opinbera til að styðja þessa byggðastefnu hafa ekki haft áhrif á óskir flugfarþega. Flugmarkaðurinn verður í Leifsstöð um ófyrirsjáanlega framtíð. Gatwick flugið frá Egilsstöðum var lagt niður í haust. Og ekkert millilandaflug er frá Akureyri. Kenningin um að dreifa beri ferðamönnum betur um landið gengur bara ekki. Ferðamenn verða ekki knúnir til að sjá Goðafoss, Dettifoss og Mývatn.

Eðlilegt er, að Viðreisn sé hrædd við samninga undir forustu Pírata. Þeir halda nefnilega fast í stefnu Viðreisnar og það eru þingmenn hennar dauðhræddir við. Stefnuskrá hennar var bara til kosningabrúks. Til að ginna ístöðulitla krata til fylgis við sig. Í raun hafa þingmenn Viðreisnar engan áhuga á bættri heilbrigði og bættum kjörum aldraðra og öryrkja. Enn síður hafa þeir áhuga á fjármögnun með hærri auðlindarentu. Svipaður vandi er uppi hjá Vinstri grænum. Þingmenn þeirra á Norðausturlandi vilja fresta öllu tali um auðlindarentu og benda ekki á aðra fjármögnun heilsu, öryrkja og aldraðra. Voru líka að lofa upp í ermina, enda eru Vinstri græn hægri flokkur.

Gert er ráð fyrir nýju 1200 íbúða hverfi vestast á Kársnesi í Kópavogi. Smíðin er þegar hafin. Samkvæmt skipulagi verður fyrirsjáanlegt öngþveiti á Kársnesbraut leyst með því að reisa brú yfir Fossvog að suðurenda löngu flugbrautarinnar vestan Nauthólsvíkur. Þaðan á umferðin að fara austan og vestan flugvallarins inn á Hringbraut og Miklubraut. Verður fagnaðarefni borgarstjórninni í Reykjavík, sem getur komið upp áhugaverðu umferðaröngþveiti á mestu álagsbrautum Reykjavíkur. Þannig má flýta hinum bíllausa lífsstíl, þegar reiðhjól og strætó taka við auknu álagi. Strætó fær þá sérakreinar fyrir sig og verður endurskírt sem Borgarvagnar.

Hópar yfirgangsamra reiðhjólakappa eru lífshættulegir á göngustígum. Áður ríkti þar þögn og íhugun. Nú má á hverri stundu búast við köppum á 40 km hraða. Meiri  hraða en leyfður er á bílabrautinni við hliðina. Verstir eru þeir sérútbúnu til klæða og hjóla, svokallaðir spandex-kappar. Telja sig ofar lögum og rétti. Eins og raunar í umferðinni, þegar þeir skipta á nokkurra sekúndna fresti milli gangstétta, gangbrauta og bílagatna. Ástandið skánar, þegar settar verða upp hraðahindranir á göngubrautum. Nægilega öflugar til að knýja reiðhjólakappa niður í tiltölulega þægilegan hraða, 10 km á klukkustund, tvöfaldan gönguhraða.

Eftir mánaðar japl og jaml og fuður er loks komin röðin að Birgittu Jónsdóttur. Frá flokki, sem fyrstur hvatti til nýrra vinnubragða við myndun ríkisstjórnar og til hverra vinnubragða. Tími var til kominn. Kannski kemur röðin að Benedikt um jólin og þá verður hann glaður. Þá verður líka kominn hringurinn af flokkum með umtalsvert fylgi. Enginn ætlast til, að Sigurður, Óttarr eða Logi myndi stjórn. Raunar mun framvegis verða eðlilegt, að sjö flokkar séu á þingi, svo margslungin er sálin kjósenda. Hægri og vinstri dekka ekki lengur pólitíska sviðið. Við erum að feta okkur til norræns ástand. Því fyrr, sem við lærum það, þeim mun betra.