Ríkisstjórn Viðreisnar verður hægri sinnaðri en fráfarandi ríkisstjórn. Viðreisn er flokkur atvinnurekenda og mun leggja áherzlu á hófleg lífskjör. Hún mun enn frekar en Sjálfstæðis halda arði þjóðarbúsins hjá auðjöfrum, láta setja lög á verkföll og þrengja að útifundum. Nýfrjálshyggja er ekki bara praxís á þeim bæ, heldur beinlínis trúarsetning. Kenningin felur í sér, að af nægtaborði auðsins falli brauðmolar til almennings á gólfinu, sem klappi saman höndum af fögnuði. Viðreisn kemur öll úr Sjálfstæðisflokknum og það er fólk, sem er sannfærðara í ofsatrúnni. Er sannfært um, að pupullinn láti sér vel líka skammtinn í askana.

Viðreisn neitar að hafa Framsókn með í ríkisstjórn atvinnurekenda. Neitaði fyrir kosningar og neitar enn. Sjálfstæðis hefur breytzt í pilsfaldaflokk kvótagreifa og Viðreisn kemur inn sem pilsfaldaflokkur verzlunargreifa. Vill ekki að neinn Þórólfur á Króknum reyni að stýra ríkisstjórninni. Í staðinn vill Viðreisn hafa meira en viljuga Bjarta framtíð með í stjórninni. Það gefur 32 þingmenn á móti 31. Viðreisn telur það duga, því að í þessum hópum séu engir villikettir til að smala. Til að sýnast vera að vinna þurfa menn kannski eina eða tvær vikur að möndla. Þessa auðveldu stjórnarmyndun má afgreiða fyrir hádegi, ef menn nenna.

Í tilefni lokinna kosninga hefur Kjararáð Yfirstéttarinnar hækkað laun ráðherra um 330 þúsund krónur á mánuði. Tekur sú ákvörðun þegar gildi, sem er nýtt, því venjulega hækkar ráðið launin langt aftur í tímann. Þingmaður fær nú 1,1 milljón á mánuði fyrir utan alls konar skattfríar sporslur. Ráðherrar fá 1,8 milljón krónur á mánuði fyrir utan aukagreiðslur. Forsætis fær 2 milljónir á mánuði plús tilheyrandi. Á toppnum er svo forseti, sem fær 3 milljónir á mánuði, en það er ekki lengur skattfrítt. Ég gæti því látið mér detta í hug, að ríkið hafi peninga aflögu til að hækka hlutdeild sína í sjúkrakostnaði og kostnaði við örorku.

Við Miðjarðarhafið er fólk kynslóð eftir kynslóð kúgað af landeigendum, prestum, lénsherrum, sýslumönnum og fógetum. Kynslóð eftir kynslóð venst fólk að leita trausts hjá sínum herra frekar en hvert hjá öðru. Var svona líka um aldir alda á Íslandi. Fest í lögum um vistarband og aðra ánauð. Þrældómur undir öðru nafni. Nú á tímum felst kúgunin í plastkortum, kaupaskyldu á íbúðum og gengdarlausri skuldasöfnun á gagnlausri neyzlu. Leiddi við Miðjarðarhaf til Mafíu, Camorra, N’drangheta og fleiri glæpafélaga með lénsherra á toppi og aumingja á botni. Hér höfum við Sjálfstæðisflokk og Framsóknarflokk með traustu fylgi aldraðra sauða.

Samfylkingin liggur í roti með þrjá þingmenn og formann, sem enn hefur ekki haft rænu á að segja af sér. Flokksvandinn hófst í byrjun með sambræðslu margs konar hópa. Það var á árum Blairismans. Broddar flokksins voru hugfangnir af Blair og tóku þátt í kosningabaráttu hans. Smám saman rofnuðu tengslin við launþegafélög og Samfylkingin varð brezkur miðstéttarflokkur. Tók ekki eftir kjaraskerðingu gamals fólks, öryrkja og láglaunafólks. Datt í hliðarmál, aukaatriði, lífsstíl. Gerði hosur sínar grænar fyrir auðgreifum. Lenti í að stjórna borgarskipulagi í þágu ágengustu lóðabraskaranna undir kjörorði „hins bíllausa lífstíls“.

Kjósendur hafa ákveðið sig, valið sér ímyndaða framtíð. Tóku ímyndaða staðfestu fram yfir ímyndaða endurræsingu. Að vísu græddu Píratar og Vinstri græn ellefu þingsæti og Flokkurinn bara eitt. Það nægir bara ekki, því að Viðreisn hallar sér til hægri. Næst verður hægt að velja eftir fjögur ár. Þá verða auðmjúkir hlutfallslega fleiri, því ungt fólk nennir ekki lengi að standa uppi á hárinu á hálsbindum. Erum varanlega komin á frjálshyggjubraut með verri velferð og allan arð til allra ríkustu. Veruleikinn er bara svona: Of margir Íslendingar telja bófaflokka hæfasta til að stjórna volaðri þjóð. Eins og á Sikiley og í Napólí.

Okkar vel metnu pólitísku höfðingjar lögðu í hádeginu mat á kosningarnar. Vegna hins „pólitíska ómöguleika“ mun Viðreisn halla sér að Sjálfstæðisflokknum. Setur bara það skilyrði, að Framsókn sé ekki með í boðinu. Því verður að velja þriðja hjól og beinast böndin að Bjartri framtíð. Enda bendir Viðreisn á, að kjósendur hafi hafnað vinstri stjórn. Kannski var það óttinn við vinstri stjórn, sem olli flótta fólks í faðm bófaflokksins í lok vikunnar. Slíkur ótti veldur svipaðri útkomu í ýmsum héruðum við Miðjarðarhaf. Þar sem útkoman verður seinleg í suðu, mun taka dálítið dass af „pólitískum ómöguleika“ til að gera stjórnina lystuga.

Sjálfstæðisflokkurinn er sigurvegari kosninganna, þótt fylgisaukning hans haldi ekki ríkisstjórninni á floti. Samstarfsflokkurinn tapaði of miklu fylgi. Bjarni Ben þarf að fylla í meirihluta á annan hátt, til dæmis með Vinstri grænum. Ekki dugir Viðreisn nema þriðji flokkurinn fylgi með. Snúið mál fyrir Bjarna. Píratar juku fylgi sitt verulega, en ekki nóg til að verða hinn turninn í pólitíkinni. Það fellur í hlut Vinstri grænna. Píratar geta varla haldið áfram aðdraganda stjórnarmyndunar, er hafinn var fyrir kosningar. Fjórflokkastjórn er úr sögunni, nema Viðreisn bætist við sem fimmti flokkur. Snúið mál fyrir Katrínu Jakobs.

Kosningabaráttan var að mörgu leyti betri en áður. Öll sjónarmið komust að í sjónvarpinu. Minni áróður var í flestum fjölmiðlum öðrum en Viðskiptablaðinu. Til viðbótar við góð pappírsblöð á borð við Stundina og Fréttatímann eru komin vefblöð, sem oft kafa í mál. Kjarninn og Kvennablaðið eru dæmi um það. Meira máli skiptir, að opnir vefmiðlar eins og Pírataspjallið, Frjálshyggjufélagið og Stjórnmálaspjallið flytja gagnleg skoðanaskipti. Fésbækur einstaklinga skipta mestu, hafa skotið niður bombur, sem komið hefur verið á loft. Árangur sést kannski lítt í kosningunum. Fólk hleypur enn eftir gamalkunnri froðu.

Ekki er það góð auglýsing fyrir þjóðina, að 50.000 manns styðji bófaflokk á borð við mafíuna í almennum kosningum. Að 25% þjóðarinnar styðji þá, sem hafa rænt og ruplað okkur. Með afnámi auðlegðarskatts og stórlækkun auðlindarentu. Með földu fé í skattaskjóli á aflandseyjum. Þá, sem hafa beinlínis reynt að skera niður heilsuþjónustu og skólaþjónustu til að létta á kvótagreifum. Ekki er það heldur góð auglýsing, að 20.000 manns styðji sérhagsmunaflokk í vinnslu búvöru. Þar af 10.000 stuðningsmenn kraftaverkakarls, sem ekki er með öllum mjalla. Alls 70.000 undirlægjur andverðleikastjóra spillingarsamfélagsins.

Flokkurinn, sem á tvo ráðherra í skattaskjóli, leggur aðaláherzlu á, að hann færi þjóðinni staðfestu. Flokkurinn, sem hækkaði skatta láglaunafólks til að lækka skatta hálaunafólks, boðar okkur staðfestu. Flokkurinn, sem rústaði heilbrigðiskerfinu, segist þar með sýna staðfestu. Í rúman aldarþriðjung hefur Sjálfstæðisflokkurinn flutt fé frá fátækum til ofurríkra. Á þessu kjörtímabili hefur hann aukið eignahlutfall hinna allra ríkustu á kostnað láglaunafólks. Nú er kominn tími til, að síðasti fimmtungur þjóðarinnar hverfi frá dýrkeyptri staðfestu bófaflokksins og taki þátt í afar brýnni endurræsingu samfélagsins.

Síðasta könnun bendir til, að þeir, sem eru að ákveða sig nú, skiptist svipað og hinir, sem voru áður búnir. Ef við teljum Félagsvísindastofnun vera með traustar tölur, verður niðurstaðan svipuð og kannanir hafa sýnt síðustu daga. Sjálfstæðisflokknum og Framsókn nægir ekki að draga Viðreisn inn í víkkaða ríkisstjórn. Fjórflokkur stjórnarandstöðunnar fær þriggja manna meirihluta án þess að þurfa að draga Viðreisn inn. Sú fjögurra flokka ríkisstjórn virðist líklegust, enda eru þessir flokkar vanir samstarfi. Ótrúlegt er, að það feli í sér stórvægilega endurræsingu. En alténd verður það heiðarlegri ríkisstjórn.

Forustufólk stjórnarandstöðuflokkanna á alþingi hefur eftir tvo fundi birt samstöðuyfirlýsingu. Hún snýst um, að þessir fjórir flokkar hafi margvísleg atriði sameiginleg. Að þeir telji vænlegt að reyna samstarf um ríkisstjórn, ef kosningarnar á laugardaginn gefi umboð til þess. Mikilvæg yfirlýsing lýsir eindregnum vilja til að samræma markmið. Og finna lausnir á ýmsum vanda, sem liggur ljós fyrir eftir auðræðisdýrkun kjörtímabilsins. Þýðir væntanlega, að flokkarnir geti náð saman um auðlindarentu, heilbrigðismál, stjórnarskrá og fjárlög. Þú getur stuðlað að þessu með atkvæði þínu á laugardaginn kemur.

Davíð var á síðustu klukkustundunum ekki eins farinn á taugum og Geir. Hafði vit á að bjarga sér á ögurstundu. Lét taka upp frægt símtal við Geir til að koma á hann sök á tæknilegu gjaldþroti Seðlabankans. Því má Geir ekki til þess hugsa, að samtalið birtist. Var á þessum stundum orðinn svo langt leiddur, að hann gat ekki hugsað. Á brýnum fundum settist hann út í horn, lét lítið fyrir sér fara. Davíð brá slæðu yfir taugaveiklun sína með gamansögum og rustalegu tali. Þannig stýrði hann brennslu milljarða af erlendum gjaldeyri. Auðvitað bar seðlabankastjórinn ábyrgð, en kom henni kænlega yfir á rænulítinn Geir.