Tómas Arnason fjármálaráðherra er farinn að draga óhugnanlegan dám af Ólafi Jóhannessyni forsætisráðherra. Ósvífni hans og ófyrirleitni hefur upp á síðkastið verið uggvekjandi og náði hámarki í sjónvarpsviðtali í síðustu viku.
Þar sagði Tómas blákalt, að ein meginorsök aukinnar skattheimtu ríkisins væri hækkunin á innfluttum olíuvörum. Hún hefði valdið ríkinu miklum kostnaði, bæði vegna notkunar ríkisins sjálfs á olíuvörum og einkum vegna hækkunar olíustyrkja.
Þetta er hinn sami Tómas og fékk því með hörku framgengt, að ríkið tók ekki óbreytta krónutölu í skatta af innfluttum olíuvörum, heldur óbreytta prósentutölu. Með þessari græðgi náði Tómas þremur milljörðum aukalega í kassann.
Ef frá er dreginn kostnaður ríkisins, t.d. af bensín- og olíunotkun og olíustyrkjum, situr eftir hreinn hagnaður ríkissjóðs, er nemur 1300 milljónum króna á þessu ári. Hin erlenda hækkun á olíuvörum hefur því bætt hag ríkissjóðs, en ekki spillt honum.
Þegar Tómas notar gróða ríkissjóðs til að verja aukna skattheimtu, er hann kominn út í áður óþekkta ósvífni og ófyrirleitni í stjórnmálum landsins. Hingað til hafa stjórnmálamenn okkar einkum logið með því að hnika til staðreyndum, en ekki með því að snúa þeim alveg við.
Tómas virtist fullur sjálfstrausts, þegar hann grýtti þessari grófu lygi framan í landsfólkið. Það var alveg eins og hann tryði því sjálfur, að hann mundi komast upp með fyrirlitninguna á kjósendum í landinu.
Mjög er nauðsynlegt, að almenningur átti sig á málflutningi Tómasar og dragi af honum réttar ályktanir. Ef landsfeður fara almennt að telja sig geta beitt slíkum málflutningi, er lýðskrumsfjandinn endanlega orðinn laus.
Við höfum hingað til einkum sætt hinni tiltölulega miklu tölfræðilygi stjórnmálamanna. Dæmi um hana er, þegar Tómas Árnason fjármálaráðherra segir hækkanir sínar á sölugjaldi og vörugjaldi nema um 1,4% hækkun vísitölu.
Við vitum af gamalli reynslu, að þetta er vægt áætlað. Stjórnarandstaðan metur þessa hækkun á tæp 2% og verðlagsstjóri hefur áætlað hana 1,67%. Samt er fullyrðingin um 1,4% hækkun ekki bein lygi, heldur tölfræðileg reikningslygi, ekki mjög fjarri réttu máli.
Ef við hins vegar megum vænta þess framvegis, að stjórnmálamenn segi blákaldir, að hvítt sé svart og svart sé hvítt, verðum við að magna efasemdir okkar í þeirra garð um allan helming. Þeir mega alls ekki komast upp með slíkt.
Tómas segir þverstæður í fleiri efnum. Hann heldur því mjög á lofti, að skattheimta sé grófari í öðrum löndum og að skattheimta sé minni í ár en stundum áður. Rétt er hins vegar, að skattheimta hans er meiri en nokkurs annars fjármálaráðherra og að Ísland er á flugferð í að verða skattahæsta land í heimi.
Samt virðist enginn endir ætla að verða á skattafíkn Tómasar. Hann kemur sér hjá að svara spurningum um, hvort búast megi við frekari hækkun skatta. Hann vill aðeins segja, að það muni ekki gerast næstu daga. Og glottir framan í alþjóð.
Svona láta menn ekki, nema þeir þykist hafa uppgötvað þann stórasannleik, að almenningur í landinu sé samsafn fávita, sem telja megi trú um hvað sem er og sem lemja megi með nýjum og nýjum sköttum, án þess að von sé á mótleikjum.
Aðeins Ólafur Jóhannesson sýndi áður slíkt stórlæti, en nú hefur Tómas Árnason bætzt í hópinn.
Jónas Kristjánsson
Dagblaðið
