Strax eftir lokun kjörstaða breyttust Viðreisn og Björt framtíð úr miðflokkum í hægri flokka. Þeir sóttust stíft eftir samstarfi við Sjálfstæðisflokkinn, en höfnuðu Framsókn. Sá flokkur breyttist eftir fall Sigmundar Davíðs flokksformanns úr hægri flokki í miðflokk. Allar þessar breytingar sýna, hversu lítið er að marka orð og stefnu hinna hefðbundnu flokka. Þeir líta flestir á kjósendur eins og erkifífl, sem þeir raunar eru. Allir eru þeir sammála um, að Píratar séu ekki stjórntækir, enda eru þeir hinir einu, sem segja kjósendum sannleikann. Slíkt gegnsæi þykir enn ekki nógu stofuhæft fyrir afæturnar, er liggja uppi á þjóðinni.

Í kosningunum kom í ljós, að gömlu slagorð Íhaldsins virkuðu bezt. Stöðugleiki, staðfesta, traust. Þetta hafði betri áhrif á kjósendur en slagorðið: Endurræsing. Fólk kvartaði að vísu og kveinaði yfir meðferðinni á öldruðum og öryrkjum, yfir húsnæðisvandræðum unga fólksins og rústun Landspítalans. Þegar í kjörklefann var komið, valdi fólk samt heldur meintan stöðugleika. Einhvern veginn tókst Íhaldinu að telja fólki trú um, að það forði þjóðinni frá ókyrrð og tilraunum. Þjóðin er í hjarta sínu íhaldssöm og óttast breytingar. Leitaði skjóls hjá lénsherrum sínum. Fær því stöðugleika í svindlbraski og gjöfum ríkiseigna til pilsfaldafólksins.

Jæja, Trump hafði það, þvert á kannanir. Eins og Brexit líka, þvert á kannanir. Verðbréf falla í Bandaríkjunum eins og þau gerðu í Bretlandi í kjölfar Brexit. Alþýðan reis upp gegn yfirstéttinni, sem sér sitt óvænna. Gengi dollarsins sígur sennilega. Yfirstéttin titrar af skelfingu, lénsherrarnir sjálfir.  Miklar hættur eru á ferðinni út af persónu Trumps. Hann virðist hafa talað á máli rauðhálsanna, sem fyrirlíta jakkalakkana. Alþýðan finnur misjafnan farveg, til hægri, vinstri eða á miðju. Hér á Íslandi lánaðist hún ekki, fólk hélt tryggð við kvalara sína, enda erum við ekki forustuþjóð í pólitík. Alþýðan hefur hér enn bara 15% fylgi.

Viðreisn tókst fyrir kosningar að telja fólki trú um, að hún væri frjálslyndur flokkur á miðjunni. Margir vöruðu við þessum orðum, enda komu frambjóðendurnir flestir úr yfirstéttinni. Ég benti á, að fortíð frambjóðenda Viðreisnar benti til hægri stefnu. Þarna var fólk úr fjármálageiranum og frá samtökum atvinnurekenda. Eftir kosningar kom strax í ljós, að þetta var rétt. Kosnir þingmenn Viðreisnar komu fram í viðtölum og fluttu skoðanir, sem Sjálfstæðisflokkurinn þorði ekki að halda á lofti. Sögðu, að skattar væru ofbeldi. Að þjóð gæti ekki átt eignir. Þetta pólitíska trúarrugl er í Ayn Rand stíl á hægra jaðri nýfrjálshyggjunnar.

Ef við trúum stefnuskrám, er meirihluti á alþingi fyrir frjálsum uppboðum kvóta í sjávarútvegi. Aðeins Sjálfstæðis og Framsókn vilja standa vörð um gjafakvótann. Undir eðlilegum kringumstæðum ætti því að vera hægt að mynda ríkisstjórn um að breyta þessu kerfi. Önnur mikilvæg hugsjónamál ná ekki meirihluta, til dæmis ekki um 11% landsframleiðslu til heilbrigðismála og ekki um nýju stjórnarskrána. Slík mál mættu því bíða, þangað til kjósendur þroskast. Ekki eru því líkur á miklum framförum á þessu kjörtímabili. Meirihluti kjósenda hefur ákveðið, að svokölluð staðfesta sé mikilvægari en svokölluð endurræsing. Vonandi með minni spillingu.

Ég sé tvær blokkir í pólitíkinni eftir kosningar. Öðru megin er hægri-íhalds blokk og hinu megin vinstri-frjálslynd blokk. Í fyrri eru Sjálfstæðis, Vinstri græn og Framsókn með 39 þingmenn alls + Viðreisn. Í síðari eru Vinstri græn, Viðreisn (aftur), Píratar, Samfylkingin og Björt framtíð með 34 þingmenn alls. Tilraun Pírata í þá átt tókst hins vegar ekki og fyrri blokkin virðist sennilegri. Til dæmis með því að skipta Framsókn út fyrir Viðreisn og Bjarta framtíð, með alls 32 atkvæðum. Virðist þó vera ákaflega tæpur eins manns meirihluti. Sumir flokkar geta talizt í báðum blokkum og Björt framtíð raunar í öllum blokkum, sem gæfu ráðherrasæti.

Sjálfstæðisflokkurinn fékk nægt fylgi til að kallast stóri flokkurinn. Nógu stór til að fá frumkvæðið að stjórnarmyndun. Þótt formaður flokksins sé landsþekktur braskari á gráa svæðinu með fé sitt í skattaskjóli á aflandseyju. Kjósendur vildu ekki refsa honum fyrir það og því erum við í þessari klípu. Fáir vilja starfa með spilltum flokki og sízt þeir, sem standa honum hugmyndafræðilega næst. Stjórnin er fallin og framsókn útskúfuð. Samt hefur fyrrverandi stjórnarandstaða ekki bolmagn til að sameinast um meirihluta. Vinstri græn, Píratar og Viðreisn finna ekki taktinn sinn og því erum við í þessari klípu. Kannski fram yfir nýársdag.

Skattar eru ekki ofbeldi, þótt Pawel Bartoszek og Heiðrún Lind Marteinsdóttir haldi það. Þeir eru aðferð manna til að búa til siðað samfélag, er heldur saman sem ein þjóð. Ríkið er stjórntæki samfélags, sem hafnar ofbeldi. Ríkið getur átt eignir og þjóðin sem slík getur líka átt eignir. Munurinn er einkum sá, að ríkið getur í vissum tilvikum selt ríkiseignir, en getur ekki selt þjóðareignir. Þær ber ríkinu að varðveita fyrir hönd þjóðarinnar. Séu þjóðareignir markaðsleg verðmæti, má leigja þær út fyrir markaðsverð. Rentan af því finnst með því að ríkið bjóði aðgang með frjálsum uppboðum. Möntrur öfgafrjálshyggju eru heimska.

Sé fátt athugavert við samstjórn Sjálfstæðisflokks og Vinstri grænna, til dæmis með stuðningi Pírata. Vinstri og hægri verða að læra að vinna saman í ríkisstjórn eins og í ýmsum minni valdastofnunum. Fráfarandi ríkisstjórn lagðist of mikið í öfgar. Til dæmis í lækkun kvótarentu og tilheyrandi niðurskurði í heilsukerfinu. Fólk verður að læra að setjast niður og leysa slíkan vanda yfir borðið í stað þess að öskra hvert á annað. Píratar hafa einmitt lagt til, að menn venji sig á að rabba saman. Tækifærið er ágætt, þegar nærri annar hver þingmaður er nýr í starfinu. Og ágætt, að hinar hefðbundnu andstæður byrji á samræðustjórnmálunum.

„Skattar eru gjaldið sem við greiðum fyrir siðað samfélag.“ Þannig eru viðbrögð eðlilegs fólks við byrðum af samfélaginu. Allir greiða skatta eftir útreikningum, sem taka tillit til ýmissa sjónarmiða, svo sem jöfnunar. Siðblindir hugsa öðru vísi. Þeir segja: „Skattar eru ofbeldi“. Þeir segja líka: „Þjóðin getur ekki átt neitt“. Þetta eru möntrur upp úr kennslubókum öfgafrjálshyggjunnar. Notaðar til að verja gildandi skipan skattaívilnana fyrir ríka og kvóta fyrir ríka. Notaðar til að verjast kröfum um dreifingu auðs í samfélaginu og um markaðsverð á kvóta. Siðblindir vilja ekki taka þátt í siðuðu samfélagi, heldur bara tudda sér áfram.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur alltaf verið meiri íhaldsflokkur en markaðsflokkur. Á þessari öld hefur þverstæðan komið upp á yfirborðið og orðið sýnilegri. Í raun hefur markaðshyggjan fremur verið kápa á herðum, en innihaldið verið drifið af pilsfaldi ríkisins. Flokkurinn aftengdist verkalýðsleiðtogum og kaupsýslumönnum markaðahagkerfisins og varð að pólitískum armi kvótagreifa í sjávarútvegi. Þannig stendur hann núna í vegi markaðsvæðingar sjávarútvegs, uppboði kvótans og öllum fiski á markað. Úr flokknum kvarnast kaupsýslumenn og sértrúarmenn markaðshyggju og safnast saman í Viðreisn. Sem er ekki síður hættuleg fátæklingum en Íhaldið.

Rauði krossinn hefur látið gera rækilega rannsókn á íslenzkri fátækt. Í ljós kom, að 7-10% þjóðarinnar „búa við erfið kjör eða fátækt“. Þetta eru kannski um það bil 30.000 manns. Rosalega há tala, sem hækkar ört með aukinni stéttaskiptingu. Láglaunafólk, öryrkjar og gamalmenni hafa alveg gleymst og húsnæðiserfiðleikum ungs fólks hefur ekki verið sinnt. Þúsundir barna lifa við varanlega fátækt. Ég endurtek: Þúsundir barna lifa við varanlega fátækt. Nú hefur þjóðin kosið óðan flokk stéttaskiptingar til forustu, ásamt með nýjum flokki, sem segir, að skattar séu „ofbeldi“. Við eigum því ekki von á góðu vegna firringar meirihluta kjósenda.

Fyrir tæplega hálfri öld voru samningar Landsvirkjunar við verktaka með ákvæðum um ábyrgð verktaka á undirverktökum sínum. Nú er dólgafrjálshyggjan svo langt leidd, að enginn ber ábyrgð á neinu og hver vísar á annan. LNS Saga fær mikið af verkum byggðum á undirboðum undirverktaka. Slíkir fara svo ekkert eftir reglum um laun og hlaupast svo af landi brott, þegar hringurinn þrengist. Eftir standa vinnuþrælar í ókunnu landi. Kominn er tími til að rífa alla þessa útúrdópuðu frjálshyggju og láta alla bera ábyrgð á svikum sínum og svindli. Hér eru bófar gerðir að ráðherrum og einum jafnvel falið að mynda ríkisstjórn. Tómt flopp.

Margir hafa áhyggjur af dauðastríði Samfylkingarinnar. Ýmsir gamlingjar í þeim hópi strá salti í sárin með því að kenna henni sjálfri um ófarir sínar. Ein af tillögunum snýst um, að Alþýðuflokkurinn verði endurlífgaður. Gaman er að sjá rúmlega sjötuga öldunga lýsa áhuga á aðild að slíkri endurnýjun. Það er eftir öðru í pólitíkinni. Raunar sýnist fleirum, að sjónarmiðum krata sé víða flaggað í öðrum flokkum, hjá Bjartri framtíð, Pírötum, Viðreisn og Vinstri grænum. Þetta séu nógu margir flokkar með nógu mikið af kratisma til að það geti talizt nægja. Gamlingjar þurfi ekki að endurlífga löngu dauða flokka til að efla kratismann.

Pólitíkin er komin í þá stöðu, sem spáð var. Reynt er að mynda Engeyjarstjórn með Svartri framtíð. Þar verða sömu Panama-bófar og voru í síðustu ríkisstjórn. Ég sagði ykkur, að Viðreisn væri hægra megin við Sjálfstæðis og að Björt framtíð hefði þá einu stefnu að komast í ríkisstjórn. Ég varaði ykkur við þessum flokkum og tilraunum þeirra til að villa á sér heimildir. Of margir kjósendur trúðu því ekki, þótt þetta lægi dagljóst fyrir. Mikil reynsla er fyrir því, að íslenzkir kjósendur eru úr hófi trúgjarnir. Því fór sem fór. Útkoman er að þessu sinni, að bófar munu stjórna Íslandi hér eftir sem hingað til. Verði ykkur að góðu, fífl.