Stjórnartilraun Katrínar leiddi í ljós, að Viðreisn er ekki öll þar sem hún er séð. Katrín hefði fyrr átt að taka eftir, að Viðreisn tók í þykjustunni þátt í viðræðunum. Benedikt sagði svo pass, þegar aðilar áttu að leggja fram hugmyndir sínar. Hann taldi þó óhæfu að leggja fram tillögur um útgjöld í heilbrigðismálum og vegamálum, sem ráðherrar Sjálfstæðis lögðu fram viku fyrir kosningar. Þetta viðhorf staðfestir stöðu Viðreisnar til hægri við Sjálfstæðis. Ekki frjálslyndur miðjuflokkur, heldur róttækur hægri flokkur. Sama gildir um fylgitungl Benedikts, Proppé. Og svo er farið að dreifa lista yfir tíu pilsfalda-fjárglæfra Benedikts sjálfs.

Tíu atriði Benedikts

Viðreisn ætlaði sér aldrei neitt með aðild að tilraun Katrínar Jakobsdóttur til stjórnarmyndunar. Benedikt Jóhannesson og Óttarr Proppé sögðu bara þrjú orð á fundunum, góðan daginn og bless. Lögðu aldrei fram nein gögn. Skrítnast var, að aðrir fundarmenn sögðu fundina góða. Að málin þokuðust í átt til samkomulags. Viðreisn þokaðist samt ekki um eina tommu og þar við sat. Allt þetta var bara tímasóun. Viðreisn var, er og verður strangt til hægri. Smám saman verður fólk svo þreytt, að unnt verður að telja meirihluta Framsóknar tækan í endurnýjaða  hægri stjórn. Kjósendur eru dauðhræddir við breytingar og vilja lénsherra sína.

Tilraunir Katrínar Jakobsdóttur til myndunar ríkisstjórnar fóru út um þúfur. Viðreisn vildi ekki leggja fram neitt plagg. Benedikt Jóhannesson þagði mest á fundunum, enda var umræðan mest í plati af hans hálfu. Allir aðrir voru búnir að gefa mikið eftir. Búið var að stilla upp ýmsum dæmum í kvótamálinu. Einnig var sáttavilji í öðrum málum, sem rædd höfðu verið. Benedikt sagði bara pass, þegar á hólminn kom. Gaf engar málefnalegar skýringar. Fyrir löngu var vitað, að staða ríkissjóðs var slæm. Kannski var hann bara að fiska, hve langt væri hægt að fara með hina. En svona gerast kaupin á eyrinni. Kannski er Benedikt ekki stjórntækur.

Ég næ því ekki, að Vinstri græn muni ná betri samningi við Sjálfstæðisflokkinn og Framsókn en við Pírata, Viðreisn og miðflokkana. Ég næ því heldur ekki, að Katrín geti á einhvern hátt myndað vinstri stjórn með hægri flokkum og miðflokkum. Held að flokkurinn sé þar á hættulegum villigötum, verandi eini vinstri flokkurinn með aðeins tíu þingmenn. Flokkur í slíkri stöðu verður að skilja takmörk sín, annars verður hann varadekk hjá hægri stjórn. Betra er að hafa forustu fyrir stjórn með Viðreisn, þótt það sé ekki nein vinstri stjórn. Ríkisstjórn Katrínar verður ekki vinstri stjórn, heldur stjórn til að bjarga okkur undan ógnarstjórn bófaflokka.

Eitt erfiðasta verkefnið í stjórnarmyndun Katrínar er sambandið milli gjalda og tekna ríkisbúsins. Flestir átta sig á, að heilbrigðismál hafa setið á hakanum hin síðustu ár. Þar hafi safnast upp vandi, sem brýnt sé að lina sem fyrst. Bent er á aukna auðlindarentu með markaðsverði á kvóta og öllum fiski á markað. Þar hafa vinstri græn verið íhaldssömust. Einnig þarf auðlindarentu á stóriðju, sem notar ímyndaða vexti til að sneiða hjá tekjuskatti. Auðlindarentu þarf í ferðaþjónustu, til dæmis með fullum vaski á mat og þjónustu eða með gistináttagjaldi. Svo er enn óleystur vandi láglaunafólks, öryrkja, sjúkra og aldraðra, er lifa varla á sulti.

Agnes Bragadóttir skáldar hryllingssögur af stjórnarmyndun Katrínar Jakobsdóttur, sem fer í taugar Davíðs. Agnes og Davíð telja, að fundarmönnum líði frekar illa vegna aðkomu pírata. Sé ekki bætandi á ágreining Vinstri grænna og Viðreisnar út af hækkun eða lækkun skatta. Enginn annar hefur tekið eftir þessum hryllingi á fundunum. Enda eru heimildarmenn engir aðrir er þingmenn bófaflokkanna tveggja, sem telja sig eiga ríkisvaldið. Í rauninni eru fundarmenn meira sammála en sundurorða. Raunar meira sammála er búist var við. Því telur Mogginn, málgagn kvótagreifa, vænlegt í stöðunni að láta semja hryllingssögur um gang viðræðna.

Ríkisendurskoðun gerir athugasemdir við nokkrar sölur Landsbanks í lokuðu ferli. Í ýmsum tilvikum telur hún, að bankinn hafi fengið of lítið verð fyrir eignirnar. Bankinn hafi ekki sýnt eðlilega aðgát og skynsamlegt verðmat. Er í eigu ríkisins, svo að hann kemur almenningi beint við. Þarna hafa opinber verðmæti rýrnað um milljarða að undirlagi Steinþórs Pálssonar bankastjóra, sem er frægur að endemum. Hefur þó ekki enn verið dreginn fyrir dómstóla eins og kollegar hans í Kaupþingi sáluga. Fræg er leynisalan á Borgun til Engeyinga, þar sem töpuðust milljarðar. Ríkisendurskoðun segir trú­verð­ug­leika bank­ans hafa þar verið stefnt í hættu.

Píratar hafa þegar gefið eftir í tveimur mikilvægum atriðum við stjórnarmyndun. Gera ekki kröfu til að ráðherrar hinna flokkanna séu ekki jafnframt þingmenn. Og gera ekki kröfu til að afgreiða fyrst stjórnarskrá og hafa kjörtímabilið stutt. Ljóst var, að ekki yrði af nýrri stjórn með þessum tveimur atriðum. Að vísu á eftir að afgreiða eftirgjöfina í vefkosningu pírata. Á meðan væri æskilegt, að hinir flokkarnir fjórir áttuðu sig á, að óhófleg sérstaða í öðrum málum er ekki vænleg til árangurs. Séu þeir jafn fúsir og píratar að liðka fyrir í ágreiningi, er líklegt, að þessi eftirsótta fimm flokka ríkisstjórn komist fljótt á koppinn.

Þegar ég var barn, var talið eðlilegt að kunna að lesa. Afi kenndi mér að lesa fjögurra ára. Fimm ára fór ég í forskóla og sex ára í skóla hjá frægri Kristínu á Bárugötu. Hún kenndi m.a. biblíusögur og landafræði. Ég var búinn að lesa þetta áður, enda var það algengt á þeim tíma. Man svo ekki, hvort ég lærði eitthvað í barnaskóla. Nú er þriðjungur barna talinn vera ólæs sér til gagns, þegar hann er kominn úr barnaskóla. Er sem sagt skemmra á veg komin tólf ára en ég var fjögurra ára. Eitthvað er bogið við þetta annað en tölvan og síminn. Fólk þarf þó að geta lesið á skjáinn eins og pappírinn. Getur ólæst fólk bjargað sér í lífsbaráttunni?

Bandarískir pólitíkusar hoppa yfir í sérhagmuni, þegar þeir hrökklast úr pólitík. Ósiðurinn byggist á loforðum um feitar stöður, þegar þeir sitja við samningaborð gagnvart sérhagsmunum. Líka farið að tíðkast hjá Evrópusambandinu, að yfirmönnum sé mútað með loforðum af þessu tagi. Hér er þetta byrjað. Einar K. Guðfinnsson verður forstjóri Landssamtaka fiskeldisstöðva. Og Katrín Júlíusdóttir er orðinn forstjóri Samtaka fjármálafyrirtækja, hafandi verið fjármála og efnahagsráðherra. Slík ráðning varpar skugga á allan feril pólitíkusa, er eiga sem ráðherrar að halda í skefjum sífelldum árásum gráðugra sérhagsmuna á veika almannahagsmuni.

Fólk er ekki betur upplýst, þótt samskiptatækni hafi margfaldazt. Wikipedia og Google ættu að geta veitt svör um staðreyndir. Samt rífst fólk um staðreyndir án þess að skoða heimildir, sem Wikipedia og Google vísa á. Greiðari aðgangur að upplýsingum gagnast ekki, ef hann er ekki notaður. Þar að auki hafa áður meintar heimildir tapað vægi. Ljóst er að stjórnvöld ljúga, skýrslur ljúga, löggan lýgur og svo framvegis. Dæmin hrannast upp í leka á pósti stjórnvalda og bankatölum frá aflandseyjum. Engum er lengur að treysta. Misvísandi upplýsingar eru um flestan ágreining, til dæmis um stöðu múslima á Vesturlöndum. En fólk nennir ekki lengur.

Í vímu hagstæðra skoðanakannana fyrri hluta ársins horfðu Píratar fram á sigur í haustkosningunum. Höfðu smíðað stefnuskrá, sem var miðuð við stærri hlut en kom upp úr kjörkössunum. Ég sagði strax, að ekki þýddi að setja öðrum það skilyrði, að þeir mættu ekki velja þingmenn til ráðherradóms. Auðvitað töluðu Píratar bara um sig sjálfa, því þeir geta ekki stýrt öðrum flokkum, allra sízt ef þeir eru jafnstórir. Því er ljóst, að Píratar þurfa að slá af ýtrustu kröfum eins og aðrir. Þar eru engin atriði ófrávíkjanleg. Meðan Píratar eru sömu stærðar og vinstri græn og Viðreisn+Björt framtíð mun hamingjan felast í hænuskrefum.

Er landnámsmenn komu hingað, blómstraði íslam meira en kristni. Cordoba á Spáni og Istanbul í Tyrklandi voru menningarmiðstöðvar Evrópu. Þar þróuðust fræði þess tíma. Þar laust saman trú og vísindum. Smám saman dró úr veldi múslima í álfunni, Márar hröktust frá Spáni og Tyrkir frá Balkanskaga. Er kaþólikkar voru að sigra múslima við Miðjarðarhafið, voru mótmælendur að sigra kaþólikka í norðanverðri álfunni. Miðaldir voru umbrotatími. Erfingjar sögunnar urðu Evrópumenn, sem urðu sigursælir um alla jörð. Frá þeim þróaðist nútími trúleysu og tækni. Fólk rakti menningu sína til Hellas. Má þakka múslimum fyrir að varðveita gríska arfinn um myrkar miðaldir.

Eðlilegt er, að hefðbundnir pólitíkusar séu hræddir við Pírata. Sá flokkur er öðru vísi smíðaður og með öðru hugarfari en hefðbundnir flokkar. Til dæmis hefur stefna flokksins smám saman orðið til í hópum flokksmanna og henni síðar verið breytt með sama hætti. Þetta veldur óróa, þegar píratar eru í samstarfi við aðra og þurfa að lúta samstarfinu frekar en nýjum vilja flokksmanna. Píratar þurfa að taka á vandamálum, sem stafa af brýnu samstarfi. Hitt er svo rangt, að píratar séu rugludallar. Birgitta er til dæmis rúmlega höfðinu hærri en aðrir íslenzkir pólitíkusar, þegar kemur að samskiptum við erlent mektarfólk. Hún hefur vigt.

Með Brexit og Trump siglir þjóðremba þöndum seglum. Bretland og Bandaríkin eru komin í þjóðrembda flokkinn með Rússlandi, Kína og mörgum smærri ríkjum. Næst eru forsetakosningar í Frakklandi, þar sem reiknað er með, að frambjóðandi Front National komist langt. Le Pen sem forseti gæti framið Frexit í stíl Brexit og þar með lamað evruna og Evrópusambandið. Víðs vegar um Evrópu eru fleiri andvígir innflytjendum en eru þeim meðmæltir. Þar á meðal eru Danmörk og Finnland. Meira að segja í Þýzkalandi eru þjóðrembingar með góðan byr. Eina birtan, sem skín inn í þessa myrku mynd, felst í, að fjölþjóðasinnar eru yngri en gömlu þjóðremburnar.