Í Víðavangi Tímans á þriðjudaginn er sagt, að kennsla í útvarpi, sjónvarpi og af myndsegulböndum sé ekki “patentlausn” á framhaldsskólakerfinu, þótt margt sé gott um hana að segja. Þessu geta víst flestir verið sammála.
Gallinn við ofangreind skrif Tímans er hins vegar sá, að þar er því haldið fram, að Dagblaðið hafi í leiðurum bent á þetta sem “patentlausn”, enda sé veruleikinn of einfaldur í augum leiðarahöfundarins.
Staðreyndin er hins vegar sú, að í leiðurum Dagblaðsins var bent á kennslu í útvarpi, sjónvarpi og af myndsegulböndum sem æskilegan þátt í framhaldsskólakerfinu. Hvergi var í Dagblaðinu þessum þætti haldið fram einum sér sem allra meina bót.
Hugmyndin um kennslu í útvarpi, sjónvarpi og af myndsegulböndum er engan veginn ný. Bretar og Ástralíumenn hafa beitt henni með góðum árangri. Hennar var hins vegar alls ekki getið í stjórnarfrumvarpi um framhaldsskóla, né heldur í langri greinargerð frumvarpsins. Dagblaðið vildi benda á þessa vöntun.
Það er engin sérvizka Dagblaðsins, að fyrirlestrar og sýnikennsla eigi vel heima í sjónvarpi og á myndsegulböndum. Það er heldur engin sérvizka Dagblaðsins, að slík notkun fjölmiðlunar henti vel strjálbýlum löndum.
Í leiðurunum lagði Dagblaðið sérstaka áherzlu á tvö atriði, sem hljóta að skipta jafn miklu máli og kennslusjónvarpið. Annað var persónuleg handleiðsla kennara í heimangönguskólum í öllum héruðum landsins. Hitt var verkþjálfun í tæknilega fullkomnum heimavistarskólum, sem nemendur þyrftu ekki að sækja nema nokkrar vikur á vetri hverjum og gætu því sparað sér verulegan hluta þess fæðiskostnaðar, sem nú er í heimavistarskólum.
Dagblaðið benti á, að framhaldsskólinn gæti verið blanda sjónvarpsskóla, bréfaskóla, heimangönguskóla og heimavistarskóla. Dagblaðið benti á, að með slíkum hætti næðist helzt jafnrétti til náms, þrátt fyrir misjafna búsetu.
Þetta ætti ekki að þurfa að vera flokkspólitískt mál. Engin ástæða er fyrir aðstoðarritstjóra Tímans að afbaka málflutning Dagblaðsins á þessu sviði. Hitt kann að fara í taugar hans, að Dagblaðið hafi betri lausnir en Tíminn á vandamálum dreifbýlisins.
Óheiðarleiki aðstoðarritstjóra Tímans er ekkert einsdæmi í flokkapólitíkinni. Morgunblaðið og Tíminn hafa oft hagnýtt sér þá yfirburði, sem þau höfðu áður í blaðalestri í ákveðnum landshlutum. Vinnuaðferðin var þá sú, að endurtaka afbökunina nógu oft, svo að einokaðir lesendur héldu hana vera sannleika.
Það er hins vegar of seint fyrir Tímann að ráða sér aðstoðarritstjóra á þessu lága plani. Tíminn er ekki lengur næststærsta blaðið, heldur hið fjórða í röðinni. Jafnvel í sveitum landsins hefur Tíminn misst einokun á fjölmiðlun. Jóni Sigurðssyni lánast því ekki það, sem forvera hans, Alfreð Þorsteinssyni, tókst stundum, – að gera öðrum upp skoðanir til þess að geta gagnrýnt þær.
Jónas Kristjánsson
Dagblaðið
