Ýmsir aldraðir stjórnmálamenn áminna nú þjóðina um að láta hendur standa fram úr ermum og vinna fyrir sér sjálf í stað þess að krefjast fjár af bandarískum her á Keflavíkurflugvelli.
Þessir sömu stjórnmálamenn létu ekki hendur standa fram úr ermum og unnu ekki fyrir sér, þegar þeir stjórnuðu fjármálum og efnahagsmálum þjóðarinnar. Þeir settu Ísland á höfuðíö á mótum fimmta og sjötta tugs aldarinnar og sömdu í kjölfarið um milljarðagjafir Marshallaðstoðar í skiptum fyrir bandarískan her á Keflavíkurflugvelli.
Þá var gefinn Keflavíkurflugvöllur og reist Írafossvirkjun. Laxárvirkjun og Áburðarverksmiðja fyrir gjafafé. Fyrstu skref þjóðarinnar Í stórvirkjunum og stóriðju voru stigin út á laun fyrir herstöð. Þá var reisnin minni en nú, þegar aðeins er talað um afnám fríðinda herstöðvarinnar og framkvæmdir í þágu almannavarna á Íslandi.
Það er fróðlegt að sjá, hve mikið stjórnmálamenn treysta á, að þjóðin sé fljót að gleyma.
Núna, 20 árum síðar, eru aftur við völd stjórnmálamenn, sem eru að setja Ísland á höfuðið. Í röð hafa setið tvær afleitar ríkisstjórnir, vinstri stjórnin og hægri stjórnin. Þær hafa keyrt þjóðina svo í kaf, að hún verður að lifa á bandarískum gustukalánum, sem börnin okkar verða síðar aðó endurgreiða.
Tölur nýútkominnar skýrslu Þjóðhagsstofnunar sýna glögglega, hvernig núverandi ríkisstjórn hefur frá upphafi lifað á erlendum lánum til þess að geta þanið út ríkisbáknið á sama tíma og saumað hefur verið að atvinnulvegunum og lífskjörum almennings.
Með þessum hætti hefur ríkisstjórnin magnað árlega greiðslubyrði þjóðarinnar af erlendum lánum úr 11% af útflutningstekjum í 18-19% af útflutningstekjum. Auðvitað er þetta einfaldasta leiðin til að gera þjóðina efnahagslega ósjálfstæða og síðan í kjölfarið stjórnmálalega ósjálfstæóa.
Um leið taka margir þeir stjórnmálamenn, sem bera ábyrgð á þessu, undir áminningarnar um, að það sé siðferðisbrestur að ræða í samhengi um varnarmál og fjármál. Þeim væri nær að láta hendur standa fram úr ermum Í fjármálum og efnahagsmálum Þjóðarinnar.
Efnahagslegt sjálfstæði þjóðarinnar stendur og fellur með hagstjórninni, en ekki með lagfæringum á óhagstæðum samningum um bandaríska herliðið. Enginn hefur getað skýrt út, hvers vegna herliðið þurfi að njóta sérstakra fjárhagslegra fríðinda hér á landi umfram landsmenn sjálfa og fyrirtæki þeirra. Enginn hefur getað skýrt út, hvers vegna svonefnt “varnarlið” má ekki taka þátt í kostnaði við jafn sjálfsagðar almannavarnir og gerð varanlegra vega og flugvalla er.
Svo virðist sem þeir menn tali nú mest um stolt og reisn þjóðarinnar, sem minnst efni hafi á að tala um slíka hluti. Þeir sjálfir eru bónbjargamennirnir, en ekki þeir, sem vilja koma viðskiptunum við herliðið á eðlilegan grundvöll.
Jónas Kristjánsson
Dagblaðið
