Þegar ég sótti leikhús í London í gamla daga, voru á fjölunum LEIKARAR, sem kunnu öll afbrigði ensku í tíma og rúmi. Gátu farið með Shakespeare þannig, að allir skildu. Töluðu áströlsku eitt kvöld, cockney á næsta. Hér voru leikarar ekki svo vel skólaðir. Ástandið hefur versnað. Ekki lengur hægt að nota texta að hætti Helga Hálfdánarsonar eða Halldórs Laxness. Þá þarf að þýða á nútíma. Texti er aukaatriði í leikhúsi, sjálfri sögunni er breytt, hopp og hí er málið. Leiksýningar eru bara að nafninu til gerðar eftir leikverkum eldri tíma. Frægu nöfnin eiga bara að trekkja fólk að, svo framhleypnir leikstjórar „meikiða“.
