Íslenzka ríkiskirkjan fer sömu leið og kaþólska kirkjan. Setur kíkinn fyrir blinda augað. Reynir að fá fólk til að segja ekki frá barnaníði biskupa og sifjaspellum. Þegar það tekst, kvartar hún um, að erfitt sé að fjalla um mál, sem ekki hafi verið kært. “Það er mikill galli, að engin kæra skyldi vera borin fram”, segir Kristján Björnsson kirkjuráðsmaður blygðunarlaust. Áður var kirkjan búin að hamast eins og berserkur við að hindra kæru. Á sama tíma heimta klerkar, að kirkjulög séu æðri þjóðarlögum. Svei þeim öllum saman. Burt með svona sálusorgara, sem hafa fyrirgert þjóðkirkjurétti sínum.
