Laun Íslendinga eru um það bil hálf laun Dana, Norðmanna og Svía. Hér eru lágmarkslaun um 125.000 krónur á mánuði, en 250.000 krónur í Danmörku. Hópar, sem hér fá 250.000 krónur á mánuði, fá þar 500.000 krónur.
Um miðjan síðasta áratug voru Íslendingar með einna bezt lífskjör í heimi. Eftir óstjórn tveggja ríkisstjórna, annarrar til vinstri og hinnar til hægri, er nú svo komið, að flestar þjóðir Vestur-Evrópu, að þjóðum Miðjarðarhafsins undanskildum, hafa náð betri lífskjörum en Íslendingar.
Skýringa á þessu er að leita í rangri atvinnustefnu stjórnvalda. Þau haga sér eins og við eigum ennþá eins konar stóriðju í fiskveiðunum. Það áttum við einu sinni, þegar íslenzk skip fluttu að landi meiri og dýrari afla á hvern sjómann en þekktist annars staðar í heiminum. Þetta var áður en síldin hrundi og þorskurinn fór halloka.
Nú hefur kostnaður margfaldast í hlutfalli við afköst í fiskveiðum okkar. Allt of stór floti skarkar í hnignandi fiskstofnum, með tilsvarandi sóun á stofnfé, olíu, rekstrarvörum og kaupgreiðslum. Fiskveiðarnar eru ekki lengur sú stóriðja, sem geti haldið uppi þjóðfélaginu.
Áður var arðsemi fiskveiðanna dreift um allt þjóðfélagið með rangri gengisskráningu, Þá lifðu Íslendingar eins og kóngar og þóttust meira að segja hafa efni á dýrasta sporti í heimi, rányrkju í landbúnaði við jaðar freðmýrabeltis norðurhjarans. Þetta sport hefur farið svo úr böndum, að enginn arðsemisgjafi í landinu getur lengur staðið undir því.
Við þetta bætist svo, að iðnaður hefur átt afar erfitt uppdráttar hér á landi, einkum vegna hins algera forgangs landbúnaðar og sjávarútvegs að fjármagni til uppbyggingar og rekstrar. Iðnaðurinn er því alveg ófær um að taka við hlutverki fiskveiðanna sem auðsuppspretta Íslendinga.
Síðasta vinstri stjórn og núverandi hægri stjórn flutu báðar sofandi að feigðarósi. Ekkert bendir til þess, að forustumenn neins stjórnmálaflokks átti sig á skelfingu ástandsins.
Stöðugt er verið að kaupa ný fiskiskip, sem rýra afköst og arðsemi hinna, sem fyrir eru. Stöðugt er verið að hækka styrki landbúnaðarins og er nú svo komið, að sá ómagi bryður 10% allra ríkisútgjalda.
Að vísu má segja að þjóðin hafi það gott miðað við fyrri ár. Við sjáum það á miklum innflutningi bíla og annarrar lúxusvöru. Við sjáum það á því, að hér er ekkert atvinnuleysi. Af hverju skyldum við þá ekki una glöð við okkar?
Vandinn er sá, að hálf þjóðin veit um helmingi betri lífskjör nágrannanna. Margir Íslendingar hafa yfir að ráða vísindalegri eða tæknilegri þekkingu eða verkmennt, sem gera þá frambærilega á erlendum vinnumarkaði.
Íslendingar eru duglegir að eðlisfari og eiga auðvelt með að fá sér vinnu í nágrannalöndunum, þótt þar ríki atvinnuleysi. Þeir, sem af þeim hafa reynslu, taka þá gjarnan fram yfir aðra, þegar ráðið er til starfa.
Ef stefna ríkisstjórnar og stjórnarandstöðu í atvinnumálum leiðir til alvarlegs atgervisflótta til þeirra landa, sem bjóða tvöfalt kaup, rambar sjálft þjóðfélagið á barmi glötunar.
Jónas Kristjánsson
Dagblaðið
