Gaman hefði verið að sjá ríkisvaldið og stofnanir þess í kvikmyndum hafa ráð á að fjármagna heila þáttaröð úr Njálssögu í framhaldi af þættinum, sem sýndur var á mánudaginn. Flest var það vel gert og trúverðugt, til dæmis húsakostur og þingbúðir, þótt reiðtygi væru með nútímasvip. Kaflinn um Otkel og Skammkel er ágæt kynning á Njálu, en við þurfum að eiga slíka sögu alla í trúverðugri kvikmynd, sem reynir ekki að bæta, staðfæra eða tímafæra það, sem gott er fyrir. Og skelfing var fínt að þurfa ekki að þola sveittu og skítugu þursana, sem einkenna miðaldamyndir Hrafns frænda.
